| |
|
|
Een allerordinairst glazen feest van Bernard HeesenVanaf 23 januari 2011
Overvloedige honingpotten, glinsterende karaffen, buitensporige bonbonnieres, dampende dekschalen. Al vele jaren heeft Nederlands bekendste glaskunstenaar Bernard Heesen een voorliefde voor het glas van de 19e eeuw. In de tentoonstelling Jeekel! komt die fascinatie tot een nieuw hoogtepunt. Talloze stukken glas die geïnspireerd zijn op het 19e eeuwse persglas van de Leerdamse Firma Jeekel, Mijnssen en Co vormen samen een flonkerend, feestelijke installatie. Voor deze tentoonstelling is Heesen diep de archieven ingedoken en heeft hij vele ontwerpen gevonden die hij daarna op eigenzinnige manier heeft vervormd, vergroot en, zoals Gerrit Komrij het zou zeggen, onherstelbaar verbeterd.
Al vanaf de jaren tachtig blaast Bernard Heesen glas in zijn eigen glasblazerij De Oude Horn, vlakbij Leerdam. Hij ziet zichzelf als de laatste representant van de Leerdamse glasblazers.
Het is zijn lust tot eindeloos experimenteren die Bernard Heesen tot een typisch Leerdamse glaskunstenaar maakt. Maar het is zijn interesse voor de 19e eeuw die hem onderscheidt van diezelfde Leerdamse traditie.
2011 is het Copierjaar
Vanaf 16 april 2011
Al een groot aantal jaren koestert het Nationaal Glasmuseum Leerdam de ambitie om uitgebreid aandacht te geven aan Nederlands belangrijkste glaskunstenaar van de 20e eeuw: Andries Copier.
Honderdtien jaar nadat hij werd geboren; negentig jaar nadat hij zijn eerste ontwerpen tekende voor de Leerdamse glasfabriek; veertig jaar nadat hij de fabriek verliet en twintig jaar na zijn overlijden is het dit jaar zover.
Het Glasmuseum organiseert vanaf 16 april de grootste overzichtstentoonstelling met werk van Andries Copier ooit; publiceert in samenwerking met NAi Uitgevers een oeuvrecatalogus én lanceert het zogenoemde Copier Research Project, een online onderzoeksomgeving waar de ontwikkeling van de Nederlandse glaskunst wordt bestudeerd.
Het museum heeft in de afgelopen tijd het nieuwe digitale kenniscentrum getest. Dit kenniscentrum maakt het bezoekers mogelijk op een associatieve manier in de collectie te zoeken. Tegelijk was een doelstelling van dit nieuwe kenniscentrum om het onderzoek naar de Nederlandse glaskunst vanaf 1870 nieuwe impulsen te geven. Het kenniscentrum, dat op 20 januari 2010 officieel is gepresenteerd, biedt in potentie ook een groot aantal innovatieve mogelijkheden om door middel van "online collaborative research" het kunsthistorisch onderzoek in een stroomversnelling te brengen.
Besloten werd de initiatieven gezamenlijk ten uitvoer te brengen in 2011: het Andries Copierjaar.
Solotentoonstelling: Berend Strik: 'No straight lines'
Vanaf 16 april 2011
De moderne tijd beloofde ons orde te scheppen en beloofde ons te verlossen van het noodlot; van het tragische van ons bestaan. De moderne tijd stelde ons zekerheden in het vooruitzicht. De zekerheden van de wetenschap en de logica. De zekerheden van de rechte lijn. Immers, de rechte lijn is functioneel en rationeel. De rechte lijn ruimt op, snijdt af en wijst de weg. De rechte lijn is de laatste van onze idealen, de laatste van onze illusies. De rechte lijn verbeeldt onze hang naar zekerheid. Maar de filosoof Immanuel Kant zei meer dan tweehonderd jaar geleden: 'Van hout zo krom als dat waarvan de mens is gesneden kan niets worden getimmerd dat helemaal recht is.' Wij mensen kennen geen rechte lijnen, noch in ons lijf noch in onze logica. Dat was het startpunt van Berend Strik voor zijn bijdrage aan de transparante mens. Strik maakte een vlezige neus, een harige oksel, een rommelig onderlijf. Zijn er tragischer plekken aan de mens te vinden? Plekken waar wat uit komt, of we stoppen er wat in. We zweten, we poepen, we snotteren en snuiven. Niet voor niets heeft Berend Strik deze lichaamsdelen gekozen voor zijn beeld van de transparante mens. Nergens is de mens onbegrijpelijker of tragischer. Nergens is een rechte lijn te vinden. Berend Strik laat ons door de holtes van zijn transparante mens naar de wereld kijken. Alleen, zijn mens is niet meer transparant.
Het transparante lichaam
Vanaf 16 april 2011
Wij mensen, wij moeten voortdurend kiezen. We kiezen de man of vrouw om mee te leven, we kiezen onze carriére, ons huis en ons mobieltje. Ja, wij kiezen zelfs voor onze kinderen. Door onze keuzes onderscheiden we ons en kunnen we onze eigenzinnigheid, onze individualiteit laten zien. Althans, dat denken we. Maar hoe individueel zijn wij eigenlijk? Na tientallen jaren van individualisering blijft er steeds minder over van onze illusie uniek of bijzonder te zijn. Zeker, velen hebben zich los gemaakt van de protestantse, katholieke of socialistische wortels waaruit ze zijn voort gekomen. Maar daarvoor in de plaats zijn andere kringen gekomen. De cultuur is gefragmenteerd in steeds kleinere subculturen. En toch, we blijven in de groep. Individualiteit is niet meer dan een prettige illusie, een luchtspiegeling. Maar als individualiteit een illusie is moeten we ons daar dan bij neerleggen? Wie zouden we kunnen zijn? Hoe kunnen we onszelf anders zien? Dat zijn de vragen die vanaf het najaar van 2010 gesteld zijn in de Glasblazerij. Kunstenaars en ontwerpers hebben altijd naar nieuwe types gezocht. Types, voorbij het individu. In de glasblazerij is een zoektocht gedaan naar "de Transparante Mens". Niets is zeker, alles vloeit. We vervormen, we transformeren, we herinterpreteren en we herzien onszelf. De transparante mens gaat over iedereen die ooit iets van zichzelf weerspiegeld heeft gezien.
In de vijf glazen kassen in de museumtuin is werk te zien van Naomi Filmer, Kamagurka, Bart Hess, Gerrit + Natasja, Eibert Draisma, Arnout Visser en Simone van Bakel. Ook is werk opgenomen van enkele studenten van ArtEZ Fashion Masters, Arnhem en van St. Lucas, Beeldende Kunst te Gent.
Glasmuseum: Lingedijk 28-30, Leerdam
www.nationaalglasmuseum.nl
www.nationaalglasmuseum.nl
|
|